دیروز مهمترین خبر منتشر شده ورزشی ایران، کاندیداهای سرمربیگری تیم ملی فوتبال بود.
چهار گزینه متفاوت: فیروز کریمی، فرهاد کاظمی، ناصر حجازی و محمد مایلی کهن
معلوم نیست این گزینه ها با توجه به چه معیار ها و شرایطی انتخاب شده اند اما اینکه چه قدر در عمل شانس سرمربیگری ایران رو داشته باشند در آینده معلوم می شه
فیروز کریمی، مربی روان شناس، متبحر و خوش زبان ایران که کمتر کسی است که او را به نیکی یاد نکند. خودش می گوید به من بگویید فیروز صاف کار. او سرمربی استقلال اهواز است و بعید است برادران شفیعی زاده بگذارند این مربی از استقلال اهواز به تیم ملی برود.
فرهاد کاظمی، مغرور، پر مدعا و کار بلد. متخصص فوتبال هجومی و تماشاگر پسند. قرار است امسال با صباباتری کارهای بزرگی بکند و این تیم متمول رو قهرمان بکنه. آقا فرهاد هم خیلی بعیده صبا رو ول کنه و خودش رو درگیر تیم ملی آشفته بکنه.
ناصر حجازی: مربی سابق استقلال اهواز که معلوم نیست مدرکی داره یا نه. بعیده کسی بدونه ناصر خان چه جوری مربی شده و چه کلاسی رو گذرونده. اگر اون مربی تیم ملی بشه حکایت فوتبال علی اصغری احیا می شه.
محمد مایلی کهن: از حضور او می شه به عنوان بازگشت به ۱۰ سال پیش یاد کرد. مگر اینکه حاجی مایلی توی این ۱۰ سال کلاس مربیگری خاصی رفته باشه یا چیز جدیدی که عملا به درد تیم ملی بخوره یاد گرفته باشه. مایلی کهن که منتقد خوش کلام فدراسیون دادکان بود الان بدون تیم است و احتمال اینکه جای برانکو رو بگیره وجود داره. از رابطه خوب او و کلام همسویش با رئیس سازمان تربیت بدنی نباید به آسونی گذشت.
