به بهانه خداحافظی مرد همیشه آرام از بازیهای ملی:

خداحافظ مرد همیشه آرام. خداحافظ ای کسی که خونسردیت زبان زد خاص و عام بود و گزارشگران فوتبال همیشه از دستت حرض می خوردند. خدا حافظ ای مدافع همیشه ثابت. خداحافظ ای کسی که زمانی با موتور رکس سر تمرینات می آمدی. خدا حافظ ای کسی که با ضربه پنالتی آرامت باعث حذف تیم ملی از جام ملتهای سال ۲۰۰۲ شدی. خداحافظ ای کسی که هیچ وقت حضور در تیم ملی یا باشگاه های بزرگ تو را از خود بیخود نکرد و مثل بقیه دست و پایت را گم نکردی. خداحافظ ای کسی که اشکهایت بعد از گل به ایرلند جنوبی در ورزشگاه آزادی دل ۶۰ میلیون ایرانی را غم دار کرد. خداحافظ ای کسی که با گل زدن به مکزیک دقایقی ایرانیان را امیدوار به تیم خود کردی.

                                        خداحافظ یحیی گل محمدی

شب جالبی بود دیشب. از عرش به فرش پرتاب شدیم. علنآ معلوم شد چی کاشتیم و چی برداشت می کنیم.

نیمه اول چه طور بودیم. نیمه دوم چی شدیم. چرا ؟

کی می دونه چرا؟ علتش کدومه؟

تیم ملی نفس کم آورد؟ علی کریمی مصدوم شد؟ زندی نبود؟ علی دایی پیر شده؟ میرزاپور سوتیه؟ مکزیک خوب بازی کرد؟

کدوم یک از این دلایل بالا، تیم ملی ما رو به قول بچه ها باختوند؟

اما من فقط  می خوام چند تا نکته رو که به ذهنم می رسه بگم.

۱- چرا ۴ ساله تیمی که در جهان منحصر به فرده و ۲ مربی دروازه بان داره هنوز نمی تونه به دروازه بان اول خودش شوت یاد بده؟

۲- چرا مربی که ادعا می کنه فقط برای شاد کردن دل مردم به جام جهانی رفته و می خواد فوتبال ایرانی رو نشون بده جرات تعویض نداره؟

۳- پروفسوری که میگه یه چپ پای مادر زاد توی ایران ندیده چرا از کسانی که مادر زاد دریبل زن هستند و می تونن یه تیم رو کلافه کنند مثل علی کریمی و مسعود شجاعی بازی درست نمی گیره؟

۴- من یه عقیده ای هم دارم. اگر من هم به جای میرزاپور بودم تا وقتی تعویضم نمی کردن، هر چه قدر هم توی بازی گند می زدم از جام تکون نمی خوردم. درسته به قول حمید درخشان میرزاپور در حد دسته 2 ایران هم نیست اما من هم باشم مربی باید تعویضم کنه یا من رو بازی نده. پس آقای برانکو شما مقصر سوتیهای میرزاپوری نه خودش.

5- وقتی زن آقای دایی با وضع خراب توی آلمان می چرخه و هر وقت دوست داشت میره اتاق بهترین گلزن جهان، چه انتظاری میشه از خود کاپیتان و بقیه بازیکنا داشت؟

۶- یه کم به مکزیکیا حسودیم شد. کاشکی ما هم یه مربی باحال، سیبیلو و شجاع داشتیم. کی می خواد جواب اون بیچاره هایی رو بده که چشماشون دیشب خیس شد یا قفسه سینشون درد گرفت؟

۷- .............................

به قول آرش ، بی خیالش ، خودت رو عشقه

امروز یکی از حساس ترین دیدارهای تاریخ فوتبال ایران برگزار می شه.

ایران - مکزیک. روز تقابل دو فوتبال متفاوت. یکی معمولا متکی بر ستاره ها. یکی معمولا در اوج.

امروز روزیه که یا فوتبال ایران اوج می گیره یا سقوط آزاد می کنه. نمی خوام حس خودم رو در خصوص این بازی بگم و امیدوارم تیم ملی بتونه باز هم شگفتی ایجاد کنه و مکزیک رو ببره.

ایران امروز زندی و زارع رو نداره. قرار بود نیکبخت از تهران بره آلمان که این هم عملی نشد.

امروز ساعت ۱۹:۳۰ خیابونای تهران و کل ایران رو می تونیم خالی از کفش های مردم و لاستیک ماشینا ببینیم. (البته مترو کار می کنه)

امروز روز میرزاپوره. اگه خوب کار کنه ایران نتیجه میگیره. اگه نه که ..........................

امروز شاید خیلی ها واسه کسایی که ارزش و لیاقتش رو ندارن دعا کنن. اما این فقط یه استثنائه. کاش اونهایی که توی زمین قراره بازی کنن این چیزا رو درک می کردند.

جام جهانی هجدهم متفاوت تر از گذشته آغاز شد.

دیروز آلمان و کاستاریکا در حالی به مصاف هم رفتند که همه فکر می کردند این بازی هم مثل دیگر افتتاحیه ها کم گل و خسته کننده است. اون هم وقتی که آلمان یک صرف بازی باشه.

اما دیروز ۶ گل زیبا حاصل ۹۰ دقیقه بازی بود و حالا میزبان جام جهانی با روحیه ای بالا به دیگر بازیهاش می اندیشه. آلمان دیروز نشون داد می تونه جزو ۴ تیم باشه اگر فکری به حال خط دفاعی خودش بکنه.

بازی دوم دیروز رو هم اکوادور با ۲گل از لهستان برد تا شاسن دوم صعود از گروهش باشه بعد از آلمان.

بامداد فردا تیم ملی فوتبالمون با هواپیمای ریاست جمهوری میره به سمت آلمان تا توی مهمترین رویداد فوتبال دنیا شرکت کنه.

حس خودم میگه ما ۳ تا بازی رو می بازیم ولی امیدوارم برای یکی از معدود دفعات حسم اشتباه کنه.

یکی از مشکلات ما اینه که اولین بازیمون با مکزیکه. شاید اگه اولین بازی با آنگولا بود نتیجه بهتری می گرفتیم و امیدمون بیشتر می شد.

البته ۲ تا بازی اخیر مکزیک رو که دیدم اون ها هم مشکل ایران رو دارند. ضعف در خط دفاعی به صورت حاد. مکزیک روی سانتر ها مشکلات زیادی داره. اینها رو برانکو مطمئنا از من خیلی بهتر می دونه اما خدا کنه این دونستن منجر به عمل هم بشه.

به هر حال ۲۷۰ دقیقه بازی با کمی وقت تلف شده سرنوشت آینده فوتبال ایران رو می سازه.

مد جدیدی توی فوتبال ملی ما به وجود اومده که اسمش مصدومیته.

این مد که در یکی دو ماه اخیر بیشتر بین ملی پوشا به وجود اومده از سالیان دوری هم که برانکو سرمربی ایران بود و تیم ملی امید دستش بود وجود داشت. اولین دست پختش هم مصدومیت محرم نویدکیا بود. کسی که می تونست سالهای سال عصای دست تیم ملی باشه اینقدر ازش کار کشیدن که الان بازیکنای دسته ۳ هم بهتر از اون کار می کنن. محرم جوری مصدوم شد که وقتی که خوب هم شد دیگه نتونست نصف خودش هم بشه.

دور جدید این شاهکار برانکو هم از علیرضا نیکبخت شروع شد. البته خدا رو شکر اون کاملا آماده شد ولی جاش رو توی تیم ملی از دست داد. بعدش نوبت به مجتبی جباری رسید که توی اردوی مسخره سوئیس از دور خارج شد. علی کریمی و فریدون زندی هم مصدومیت قبلیشون توی تمرینات تیم ملی تشدید شد.

دیشب هم که مهدوی کیا نصف و نیمه از رده خارج شد. خودش می گه راحت به جام جهانی می رسم. اما حس ششمم میگه اینطور نیست. خدا کنه برسه.

۱۲ روز به جام جهانی مونده. دست پختهای بعدی پروفسور کیا هستن؟

خدا به خیر کنه

تیم ملی فوتسال ایران برای اولین بار از رسیدن به فینال مسابقات آسیایی بازماند و همچنین از قهرمانی.

دیروز تیم ملی با نتیجه مفتضحانه ۵ بر یک از ژاپن باخت و حال همه رو گرفت.

دیگه قدرت نمایی سالنی بازهای ایرانی هم تموم شد. کم کم داریم توی همه ورزشها کم می آریم.

فوتسال هم تا وقتی به دست یه نفر اداره بشه همینه.

یادش بخیر اون موقع که یکی از بهترین مربی های فوتسال دنیا اومد به ایران. آقای منزز بود از برزیل. اما اون موقع همین آقای انصاری فرد که الان مدیر عامل باشگاه پرسپولیسه نذاشت این مربی کارش رو بکنه و اخراجش کردن.

حالا ۲ ساله یه مربی درجه ۸ از برزیل آوردن و کلی هم دلشون بهش خوشه.

بیاید اینم تیم ملی فوتسالتون.